18.10.17 Marsz Niepodległości – „My chcemy Boga”. Kij w mrowisko?

Hasło przewodnie tegorocznego Marszu Niepodległości to taki trochę kij w mrowisko, jeśli chodzi o podzielone środowisko ulicznych nacjonalistów. Kij włożony w margines. Nie twierdzę, że organizatorzy zrobili to świadomie, nie twierdzę tym bardziej, że uczynili źle – wręcz przeciwnie, ale dopiero kilka godzin po poznaniu hasła 11.11.17 doszło do mnie, że nie wszystkim ono się spodoba. Nie wszystkim moim kolegom (bo zdanie tzw. mas, czy lewicy mam w pewnym sensie gdzieś…). Pamiętamy wypowiedzi nacjonalistów po ostatniej manifestacji 1 maja (dla jednego z portali internetowych), dużo tam było religijnych pretensji i one się nie skończą. Wiara jest czymś tak fundamentalnym dla prawdziwie wierzącego człowieka, że nie stanie się nagle czymś trzeciorzędnym, jakby obojętnym. Jeśli z kimś działać, to przecież bardzo ważne w co on wierzy. „W Polskę wierzy”. Aha. Czyli w co…? W czasie wojny – rozumiem, ale w czasie pokoju? Tyle „Wielkich Polsk” ile środowisk. Możemy latami oszukiwać się, że podział religijny nic nie znaczy, ale to kłamstwo – znaczy. Jezus Chrystus, a pogańscy bogowie, to panowie dla innego typu człowieka, fundament pod zupełnie inny kraj.

(więcej…)


13.10.17 WPW: „A mogę normalnie walić?”, czyli na froncie „KSW 14”.

Żmudną robotą jest rozmowa, gdy przygodę z treningami zaczyna u mnie kolejny, jakże sympatyczny, pato-chłopaczek. Nowy przypadek jest dość ekstremalny. Ma 12 lat, po jakimś ośrodku (wychowawczym?), ale – uwaga – mama go jednak stamtąd wzięła, bo płakał. Ma serce skubana, co…? No więc gadamy z młodym, a on z grubej rury pytanie: – Ale tu mogę normalnie kogoś wziąć i go walić? Hm. – No, ale co masz na myśli? – pytam, chociaż chyba wiem, trzeba jednak przypalić głupa, że niby takich słów nie znam, tym bardziej nie używam. – No po głowie go walić normalnie mogę? – Aha, masz na myśli czy boksujemy tu, tak? Kiwa głową. – Tak, boksujemy, ale uczymy się i po koleżeńsku sparujemy, bez złości i agresji. Teraz już przygląda mi się jakby ujrzał jakąś amebę zlewową. Mama przerywa milczenie i chwali miejscówkę pod niebiosa, polecił ją syn jej koleżanki. – On to jest świetny chłopak! Nawet raz mojego uratował, chcieli go koło niebieskiej budki (czymkolwiek i gdziekolwiek ona, kurde, jest…) walić we trzech, a on był jeden. Teraz już chociaż wiem skąd to „walić” przyniósł, bo reszta pozostaje wielką niewiadomą.

(więcej…)


13.10.17 Milczenie w mieście.

No to co z tym milczeniem w mieście, bez habitu…? Wychodź ze zgiełku. Wyrwij się z ciągu pracy po kilkanaście godzin, z wiecznej imprezy, z ciągłego pragnienia postępu, czy bogactwa. Niektórzy potrafią trwać w swym biegu przez całe życie, bez chwili zatrzymania się. Zamiast Pisma, nakręcają ich memy i patologiczne kawałki. Dochodzi do tego, że ludzie boją się zostać ze sobą sam na sam. Znam takie osoby, pół godziny w domu i „im się nudzi”, nie mają ze sobą (nie mówiąc już o Stwórcy…) nic do przedyskutowania. Potem stwierdzają, że nie męczą ich żadne wyrzuty sumienia. No, bo kiedy mają niby męczyć, skoro hałas stale je zagłusza? Pamiętajmy, że na świecie była cisza – to my tworzymy coraz większy zgiełk. Najmłodsze pokolenie rośnie już totalnie rozproszone, a to przez smartfony, które wrzucono im niemal do kołyski… Jeżdżę z dziećmi na turnieje i gdy zabiorę im telefony (bo np. zakładają na tylnim siedzeniu… „hejterski profil” na koleżankę!), po 15 minutach nie wiedzą, co ze sobą począć. Szkoda gadać… A co z nami, starymi wygami?

(więcej…)


4.10.17 Zmiana idoli.

Słucham kolejnych newsów, czy to z mediów, czy od znajomych – wojny między agencjami towarzyskimi, siedemnastoletnie dziewczyny zmuszane do prostytucji, kolejki zwierząt czekające by je wydymać w burdelach na zadupiach miast. Pięści patrioty nie mogą bić dla takich interesów. Tym bardziej serca. Współczuję tym ludziom, ofiarom, ale i ich katom, bo stali się zwierzętami niemogącymi powstrzymać pożądliwości. Jedni czekają by zarobić, drudzy by ruchać niewolnice, trzeci by zyskać jeszcze więcej władzy w mieście. Władzy, która i tak się skończy, bo rynek jest stałym miejscem pożądania – właściwie to wszystko jest efektem braku pracy nad żądzami. Młody, silny chłopak z ulicy usłyszy w pewnym momencie, że musi tu dać radę, że tylko słabi odpuszczają. Chciałbym Ci napisać, że to nieprawda – słabi właśnie dają sobą manipulować, słabi muszą zostać w syfie, by czuć się dowartościowanym. Silny człowiek może iść swoją drogą, trzymać się swoich zasad, być silnym, a równocześnie wrażliwym na drugiego człowieka. Wojownik ma sumienie, bez sumienia jest tylko zwierze. Wiem, że siła imponuje, też miałem taki okres w swoim życiu, ale to święci pokazali mi siłę ukierunkowaną we właściwym kierunku. Zwrócili uwagę na to, że naprawdę silny jesteś wtedy, kiedy jesteś sam. Bez władzy i pieniędzy.

(więcej…)


2.10.17 „Ukłon tobie, wkomponowanemu w podłogę”… Część 2 – ulga.

No dobra… nakręcanie się, piosenki, zdania o wojnie… Pamiętacie pierwszą część tego tekstu: LINK. A potem nadchodzi godzina zero, czas walki. Weryfikacji. Oddzielania prawdy od fikcji. Co innego oglądać walkę na YouTube, podgryzając orzeszki i wołając do żony o herbatkę z miodem, a co innego stać na ringu otoczony widzami i swoimi demonami. Ups… To nie tylko marzenie, to nie tylko moja kreacja na wojownika w warunkach pokoju…, ja naprawdę tu jestem! Stoję tu i muszę się bić z dobrym gościem, który chce mnie wkomponować w podłogę! Uśmiech satysfakcji z tego gdzie jestem jest w tej chwili nieco wymuszony, mogę podnieść kąciki warg jedynie na chwilkę, bo same opadają pod ciężarem adrenaliny i skupienia przed godziną zero, o której myślałem od miesięcy. Myślałem o niej, ale nie była wyraźna, ostra, czekała jakby schowana za mgłą, rozmyta, niepozorna. Wtedy bez stresu, atrakcyjniejsza niż teraz.

(więcej…)


2.10.17 „Tam wariat się czasem przesunie po niebie”…

Chłodnawo, lecz jasno – słońce leniwie wschodzi ponad blokowiska. Czuć jesień, choć zielone liście jeszcze trzymają się drzew. Nie do końca wiedzący jak się w tą pogodę ubrać ludzie pędzą do pracy, przypominając świrom, że wolność jest naszym skarbem. Wstałem, jak zazwyczaj, wcześnie rano, zrobiłem sobie kawę i otworzyłem czytania na bieżący dzień, by nie stracić Go, tego który chowa się jeszcze dalej za słońcem, z oczu. Prasówka. Jakie wiadomości bym nie przyswoił, fakty są takie, że za oknem wstał kolejny dzień, w którym ludzie zajęci są głównie swoją małą przestrzenią, swoimi codziennymi ścieżkami i rytuałami. Politycy dawno zbadali te rytuały, wiedzą, że mogą kłamać i kraść tuż przed naszymi oczami, bo konstrukcja dnia nie pozwala większości ludzi na wypadnięcie z rytmu – cokolwiek by się stało. Taśmy produkcyjne musiałyby chodzić nawet między spadającymi bombami – póki co chodzą między bombardowaniem narodu niepokojącymi newsami, ale po czasie pokoju nadejdzie pewnego dnia dzień wojny. Kto będzie gotowy?

(więcej…)


26.09.17 Demo-potworki.

W Norwegii panuje strach przed urzędem do spraw dzieci – Barnevernetem. Instytut Ordo Iuris (zdają się robić bardzo pożyteczną robotę!) podaje przykład dzieciaka zabranego rodzicom, który nie mógł w nowym domu zastępczym nawet się modlić (oduczali, faszystę jednego!). Udało się odzyskać chłopca, ale po powrocie do prawdziwego domu boi się on nawet wychodzić na ulice „skandynawskiego raju” w obawie przed pracownikami Barnevernetu („politycznie poprawnego Gestapo”). Urzędnicy wkraczają nawet do rodzin oskarżonych o… nadużywanie leków przeciwbólowych. Ktoś może być niegroźnym w zasadzie lekomanem i wpadną mu odebrać dziecko, zamiast np. pomóc mu jak choremu (jeśli już muszą ingerować)… Rodziców trzymają po 40 godzin w celi, także za sprawą… anonimowego donosu, przesłuchują dziesięcioletnie dzieci zadając im podchwytliwe pytania, a tym samym pozostawiają odcisk na psychice (dużo większy niż np. tata-lekoman). Takiego potworka, koalicję urzędników i władzy, hoduje się w „nowym lepszym świecie”. A śmialiście się z nas – także poważni prawicowi publicyści, gdy pisaliśmy lata temu o demokratycznym reżimie. Będę Wam to wypominał.

(więcej…)


21.09.17 Nasze życie jest najlepszym świadectwem.

Niedawno byłem „w terenie” na wydarzeniu sportowym z dzieciakami. Nie byłem sam jako opiekun, więc nastąpił moment, w którym mogłem na godzinę odbić. Robię tak by odparować od krzyków dzieci, by następnie być dla nich milszym i bardziej wyrozumiałym, ale i dla siebie. W tej godzinie poszedłem do najbliższego kościoła poczytać Pismo Święte i pogadać z Trenerem o tym jak mija mi kolejny wyjazd. Tak się złożyło, że inny wychowawca jednak musiał po mnie nagle przyjść i oto do pustego kościoła wtargnęła za nim wataha dzieci, zaskakując zza wielkiej kolumny swojego trenera, który akurat czytał Biblię. Przyznam szczerze, że gorąco mi się zrobiło, bo moje świadectwa przed nimi były raczej takie „na około” (w sensie nie bywam z nawracaniem ludzi zbyt nachalny, uważam że to często przynosi odwrotny efekt) i nie wiedziałem co mam powiedzieć. Nie powiedziałem nic – i dobrze, bo co tu dodawać? Tymczasem kilkunastu szkrabów usiadło przed, za i obok w ławeczkach, przeżegnało się i patrzyło… niestety nie na Pana Jezusa, tylko na mnie.

(więcej…)


19.09.17 Refleksje po okresie pełnym ważnych rocznic.

Tak sobie siedzę, w tym miesiącu rocznic związanych z zachodnią i wschodnią agresją, podziwiając na zdjęciu choreografię, o której już wszystko napisano. Nie chcę powtarzać tego, co każdy już gdzieś czytał, dodam więc daleko idącą refleksję. Niesamowite jest to, że ktoś może odkryć Pana Boga nawet w tak wybuchowym otoczeniu jak to stadionowe, a ktoś może zupełnie się z nim minąć w cichym, spokojnym życiu na uboczu. Ten ostatni powie „przynajmniej nikogo nie skrzywdziłem!”. Hm. A czy nie krzywdzi świata np. spokojne milczenie, kiedy w eter idzie propaganda kłamstwa? Czy nie krzywdzi ciche przyzwalanie na wypaczanie faktów? Kibice Legii powiedzieli prawdę o Niemcach-mordercach z czasów II Wojny całemu światu, ale gdyby nie wszystkie cechy składające się na środowisko ultras (karana finansowo, nielegalna oprawa…), prawda być może nie miałaby szans zaistnieć w świadomości tysięcy ludzi, aż po Wenezuelę i Brazylię! Ciekawe, prawda? Bo tylko prawda jest ciekawa!

(więcej…)


17.09.17 „Ukłon tobie, wkomponowanemu w podłogę”…

Mój muzyczny gust zmieniał się na przełomie 10 lat „Drogi Legionisty” wielokrotnie, ale na halę zawodów wjeżdżam z Fokusem 1998 „Powierzchnie tnące” na słuchawkach. Ukłon tobie, wkomponowanemu w podłogę… Yeah, genialnie mi się przekłada na walkę w tej zrytej łepetynie ze skrawkami artyzmu, ale chyba jednak też autyzmu…, heh. Wchodząc na ring lubię też sobie w głowie klasykiem z Łazienkowskiej zajechać, a mianowicie stare dobre: Dżihad Legia! Teraz dopiero będzie, kurwa, wojna, pasuje jak znalazł! Nijak to się ma do mojej wiary, ale mój dżihad też ma się nijak do tego muzułmańskiego. Ja prowadzę świętą wojnę ze sobą, ze stresem który wchodzę na matę pokonać, jednoczę w tej walce wszystko co znam, wszystko co uzbierałem podczas lat doświadczenia. Adrenalina powoduje kocioł. Fokus miesza się z dżihadem, a Jezus z kibolem. Wszystkie chrześcijańskie nauki układam sobie w głowie na co dzień, w drodze powrotnej, ale w okresie walki trzeba się zmobilizować, by wygrać. Boże chroń fanatyków i do przodu!

(więcej…)


11.09.17 „Błąd” Łony i Webbera [1] nabrał metafizycznego sensu.

Niedawno poszedłem sobie pogadać z Szefem i wyspowiadać się, myślałem, że jak zwykle zastanę o tej porze pusty kościół, a tam akurat ślub. Wyszedłem więc i na okolicznej ławce czekałem aż się skończy. Była ładna pogoda, otworzyłem Biblię i czytałem. Po chwili ławkę obok rozłożyło się trzech żuli, dwóch gdzieś się szybko ulotniło, jak dobrze słyszałem polowali na „zrobienie bramy” młodej parze. Ten jeden, który został (kurwa, nie mam kwiatów) zagadał do mnie, czy palę, ale o dziwo to on chciał mnie poczęstować tytoniem w bibułce. Nie – rzuciłem…

(więcej…)


11.09.17 Lekarz radzi: (D)odaj(T)empa(S)ensownym(P)raktykom.

W Piśmie jest napisane, by nie dbać zbytnio o własne ciało, ale jest również napisane, by rozwijać swe talenty. Jako, że Biblię mamy czytać całościowo, tłumaczę sobie pojawiające się zakazy wspomnianego typu tak, że po prostu nic nie może zastąpić Trójcy. Zastąpić! Nie mam nienawidzić, okej, ale jadę walczyć na zawodach – mogę tym samym wypróbować się bez negatywnych uczuć i celowego okaleczenia kogoś, a jednocześnie nie zwalać na chrześcijaństwo tchórzostwa, które mam do pokonania jako mężczyzna z chęciami do bijatyki. Inaczej mówiąc – ten typ, który musi sobie coś czasem udowodnić. Wiara jest idealna na tchórzostwo duchowe (być innym niż ten marny świat ode mnie wymaga), a trening walki na tchórzostwo cielesne (chociaż i tu wiara stawia przed nami pewne, innego typu, próby).

(więcej…)


9.09.17 Prawo jest dla człowieka, a nie człowiek dla prawa.

W historii naszej białej cywilizacji mamy zaszczyt posiadać tradycję chrześcijańskiego rycerza. Jest to europejski odpowiednik samuraja, również wojownik, lecz znający naukę Jezusa Chrystusa. Tu, w Polsce, wierni swej tradycji i wierze, możemy czerpać tak naprawdę od każdego. Oczywiście trwają niekończące się spory o to „jak rycerze katolicy mogli używać przemocy, skoro są wyznawcami takiej religii?”. Podobny problem mają w Chinach. Buddyjska ikonografia ukazuje jednak Buddę w otoczeniu uzbrojonych bóstw depczących demony. To mogło dać niektórym buddystom (a nawet mnichom, zachowały się dowody na to, że Ci ze słynnego Shaolin wojowali już w VII wieku) pretekst do podjęcia walki, chociaż buddyzm jeszcze mocniej zakazuje udziału w wojnie. Podobnie w Biblii szuka się fragmentów o mieczu i wywracaniu stołów, tudzież obrażaniu Żydów przez Syna Bożego, by usprawiedliwić wojowniczą naturę wielu chrześcijan. O Bogu ze Starego Testamentu nawet nie ma co wspominać, bo to Bóg bardzo wojujący, którego (niektóre) metody zastąpiło jednak nowe przymierze Jezusa.

(więcej…)


4.09.17 Patrz na swoje serce i na Boga, a nie w tacę.

Również jestem zwolennikiem nurtu ubogiego w Kościele, ale nie jestem tak sceptyczny do wszelkiej ofiary jak np. hejterzy Rydzyka, czy Lichenia z typowymi klapkami na oczach. Jak pisał Leon Degrelle: Liczy się nie to, co się daje – barany czy miliony – ale żarliwość serca, która ożywia dar. I żarliwość tego, który przyjmuje… Po prostu w świecie katolickim panują trochę inne zasady i wiele różnych ścieżek do Pana. Jeśli ktoś kogoś wykorzystuje z premedytacją i ze złym zamiarem – będzie rozliczony, ale generalnie nie żałujemy Bogu na godne miejsce w świecie. Skoro oddać można mu wszystko, dlaczego nie pieniądze? Czy dla negujących naszą ofiarę są one najwyższym dobrem? Najwidoczniej! Poza tym… to moja sprawa, komu i ile daję. Jeśli naprawdę chcesz (!) załatwisz sobie ślub za darmo, a na tacę nie dasz nigdy… Jeśli naprawdę chcesz, będziesz w Kościele bez pieniędzy. A chcesz w ogóle w nim być, czy tylko czekasz na fotomontaże z „łojcem dyrektorem”?

(więcej…)


4.09.17 Z dala od hałaśliwej ciżby…

Przez te 10 lat pisania „Drogi Legionisty” stałem się innym człowiekiem, nie jest to jednak nic nadzwyczajnego, bo 10 lat to po prostu szmat czasu i musiałbym być „amebą zlewową”, lub być ciągle… w tłumie, by pozostać taki sam. Prócz zaliczenia tych wszystkich opisywanych tu meczów, koncertów, manifestacji, akcji, było to przede wszystkim 10 lat analizowania własnych ścieżek. Jedna myśl po drugiej, niemal codziennie – i tak jest do dziś. „Droga Legionisty” jest moją pustynią, na którą wychodzę spotkać się głównie sam ze sobą. Z tej pustyni wracałem już do niejednej meliny, kobiety, ale dziś wracam do Boga i żony, więc droga nie okazuje się ślepa.

(więcej…)

Strona 1 z 6912345...Ostatnia »