9.01.18 „O wszystkim i o niczym”.

Niedawno spotkałem się z kolegą, który wyjechał na zachód pracować (tymczasowo). Kolejna gorąca relacja dotycząca „naszych rodaków za granicą” była pewna. Mimo, że znajomy nacjonalista przebywa w Holandii, nie opowiadał o oczywistościach związanych z kolorowymi imigrantami, opowiadał o naszym upodleniu! Polacy, których poznał i zaobserwował są dumni z tego, że jedzą, śpią gdzieś, a w weekend stać ich na napicie się wódki. Pomijając fakt, że w Polsce również można tak się bez problemu „ustawić” – co to za życie, co to za priorytety i ambicje? Zawsze gdy kumpel wpadnie z relacją z zachodu, dziękuję Bogu za to co udało mi się tu osiągnąć. Kokosów nie ma, ale są piękne rzeczy wynikające z pasji i życia rodzinnego, fascynacji Ojczyzną i kulturą! Nasze oświetlone w święta starówki, piękne i nadal pełne kościoły, spacery, teatry, kolacje z naszymi kobietami. Kilka dni temu wieczorem, wracając osiedlem, zatrzymałem się popatrzeć na odsłonięte w przymrozku gwiazdy, bo niebo było niesamowite! Nie ma jak poczuć się nie na sto, a na dwieście procent u siebie. Z rodziną obok w murach i z Bogiem tam na górze. Kocham żyć w Polsce, cieszę się, że poszedłem za głosem serca, czyli… nigdzie nie poszedłem. Tu jest moje jedyne okienko na świat, z którego obserwuję wszystko i nic… Pozdrowienia dla wszystkich emigrantów – wracajcie szybko!

(więcej…)


8.01.18 Regularne zapieranie się siebie.

Normalni na pierwszy rzut oka goście potrafią ocenić księdza, że „nie jest prawdziwym facetem”, bo np. nie patrzy się na wiszący przed nim akurat kalendarz z gołą babą (również dyskusja z mojego otoczenia). Sorry. Ja jestem powołany do małżeństwa, więc robię to i tamto… Ty też robisz. A koleś świadomie zrezygnował w imię wyższej sprawy. To godne szacunku, nawet z pozycji ateistycznych. A może fanatyczni onaniści/hejterzy nie wyobrażają sobie po prostu nie pogrążyć się w swojej pożądliwości? A propos bycia prawdziwym facetem – wyszedłbyś przed szereg w obozie jak Kolbe? Zaniósłbyś prześladowcom ciasteczka, czy tam herbatkę do tajniackiej fury, jak Popiełuszko, czy jednak schował się pod łóżko i wyparł się wszystkiego zanim ktokolwiek by zapukał? No właśnie… Jak pisał o męskości Waldemar Łysiak, facet to przede wszystkim ten, który podstawiony pod ścianą nie wypiera się swoich przekonań. Jak ktoś ze środowisk radykalnych może odrzucać radykalizm wiary? To przecież właśnie nam powinien on przychodzić z największą, może nie tyle łatwością, ile ze zrozumieniem.

(więcej…)


7.01.18 RECENZJE: „Congratulations… I.C.F WHU” (książka, 2002).

Dzisiaj ładnie pocisnęliśmy z recenzjami… przyroda, Bóg, a teraz coś co również nas otacza i składa się na ten świat – osiedlowa chuliganka. We are I… InterCity, we are C… cool and casual… We are F… firmy handed… we are I.C.F.! Tak, znowu o nich… Książka została napisana przez murzyna – Cassa Pennanta – w 2002 roku, a głośne polskie wydanie wyszło w 2009 i właśnie nim się (ponownie) zajmiemy, może ktoś nie czytał? Jest to historia okrytej złą sławą grupy InterCityFirm z West Hamu Londyn. Opisane są czasy, gdy Angole byli groźni, bo dużo się bili, praktycznie przez cały czas i to były „ich czasy”, ich klimaty – puby, zdobywanie sektorów, brak mody na sporty walki i sportowy tryb życia u największych rywali. Melanżowanie w mieście wroga i wożenie się tam do białego rana. Dziś, wiadomo – to Polacy, Rosjanie i inni wiodą chuligański prym na kontynencie, ale w latach 80tych tak nie było. Wtedy kibole WHU dziwili się, że w Newcastle spotkali jeszcze jakiegoś skinheada – u nich to już były starsze czasy (w Polsce dopiero się zaczynały)! Potem przyszły represje i dziś Cass siedzi sobie w jakimś studio typu „TVN 24” z podpisem „ex-hooligan” i opowiada jak to było. Dosłownie „Czarne lustro” angielskiej chuliganki.

(więcej…)


7.01.18 RECENZJE: „Święty mimo woli” (film, USA/Włochy, 1962)+link!

Pomyśl jak bardzo rozbudza Twoją wyobraźnię, zazdrość, pożądliwość i ambicję przeglądanie facebooka od samego rana. „Ten to, ten tamto” – „muszę gonić”! „Rywal/konkurent nie śpi i coś robi, a ja tak sobie leżę w rodzinnym domu”! Czy to dobry partner do porannej kawy…? Po kontakcie z tym wszystkim nie jest się zbyt spokojnie nastawionym do samego siebie i do czekającego mnie dnia człowiekiem. Nie musi tak być, w naszym szybkim życiu trzeba odpocząć. Ciepły kaloryfer, czarno-białe dzieło kinematografii zapewnia klimat tradycyjnego niedzielnego, porannego leniuchowania bez wkurzania się na cały świat i równocześnie pożądania go. Spacer do kościoła, mimo, że „tyle roboty mógłbym w tym czasie zrobić”! Czy to nie Ostatni Prawdziwy Bunt? Recenzowany dziś film z 1962 roku oparty jest na życiu świętego Józefa (Giuseppe) z Kupertynu.

(więcej…)


7.01.18 RECENZJE: „The Bear” (film, Francja/USA, 1988) + link!

Ten film miałem okazję po raz pierwszy zobaczyć w kinie, jeszcze jako dzieciak. Było to kilkadziesiąt (jak ten czas leci) lat temu, ale do dziś pamiętam, że wywarł na mnie olbrzymie wrażenie! Od dłuższego czasu wkręcam się w „leśne klimaty” (mój tekst na „DL” z listopada: LINK)  i ostatnio postanowiłem sobie odświeżyć ten obraz. Zastanawiałem się czy wytrzyma próbę czasu i jak się okazało, przez te wszystkie lata nie stracił na swojej mocy! Jak sam tytuł wskazuje, jest to historia niedźwiadka, który po stracie matki, zrządzeniem losu trafia pod opiekę potężnego samca. Niestety przybrany „ojciec” od jakiegoś czasu jest tropiony przez myśliwych… Na pierwszy rzut oka, fabuła wydaje się dość abstrakcyjna, ponieważ dorosłe niedźwiedzie najczęściej zabijają napotkane młode, jednak przyrodnicy zaobserwowali już przypadki takich niecodziennych „adopcji”. Mogłoby się wydawać, że będzie to jakaś mdła, „disney’owska” bajeczka, ale nic bardziej mylnego!

(więcej…)


5.01.18 RECENZJE: „Black Mirror” (sezon 4, odcinek: „Black Museum”).

Nowoczesny człowiek, nowocześnie skona… No i dobrnęliśmy do recenzji ostatniego – i najlepszego moim zdaniem – odcinka czwartej serii „Black mirror”. „Czarne muzeum” to muzeum jakiego nie znamy, muzeum będące efektem… wynalazków psychopaty (jak wielu naukowców to potencjalni psychole?). Nie jest to zwyczajne muzeum zbrodni, lecz zbrodni specyficznej – typowej dla s-f klimatu „Czarnego lustra”. Atmosfera niczym z dobrego thrillera godnie uzupełniła atmosferę całej, krótkiej i zróżnicowanej gatunkowo serii. „Black museum” to, jak się mówi, film popcornowy – wpieprzasz syf i obserwujesz co będzie dalej, kto kogo i jak zabije, a w powietrzu unosi się zapach grozy. Przy tym wszystkim wyciągniesz wnioski a propos ciemnych stron technologii.

(więcej…)


3.01.18 „O wszystkim i o niczym”.

Na marginesie moich ostatnich recenzji… Taki ruch kibicowski jaki coraz częściej obserwujemy w Polsce oraz np. w Austrii, w Niemczech (oczywiście są ludzie, którzy się wyłamują!), idealnie pasuje na poświęcony kibicom odcinek „Czarnego lustra”. To niezły materiał, jak kibice sami oddają swą wolność i niezależność w ręce tych, którzy „mogą im pomóc”. Gówno, a nie pomogą… Mają własne, sprzeczne interesy. Równolegle do „ery ugody” rozwija się era „cenzury”, a więc poprawnych do zrzygania nieoficjalnych portali klubowych, w których publicyści (znani również na trybunach) piszą tak jak dziennikarze, z których środowisko powinno szydzić i nimi gardzić. Ci którzy piszą niepokornie, są niemile widziani. Mówię o tych naprawdę niepokornych, a więc tych, którzy wywołują reakcje „normalnych ludzi” w stylu „nie, no tak nie można…” – bo nie współgra to z politycznie poprawnym postrzeganiem świata ogółu. Nie współgra z interesem, często cukierkowym. Wychowaliśmy się w czasach, w których miało się gdzieś zdanie ogółu i wychodziło to raczej na dobre… Niektóre stwierdzenia kibiców o tym, że „czasy są inne” przypominają mi stwierdzenia tych, którzy układali się z czerwonymi mówiąc „takie były czasy”. Wymówka zawsze się znajdzie. W czasach – owszem – trzeba umieć się odnaleźć, ale czy scena umie… śmiem wątpić.

(więcej…)


3.01.17 RECENZJE: „Jezu, Ty się tym zajmij!” (książka, 2017).

Joanna Bątkiewicz-Brożek napisała grubaśną książkę nie tylko o o. Dolindo, ale zawarła w niej sporo specyfiki Neapolu, co – jako fanowi Italii – jeszcze bardziej umiliło mi lekturę. Ludzie z nożami za paskiem w metrze, wszechobecny brud, to wszystko przeplata się z biografią świętego człowieka jakim był Ruotolo! Tego typu lektury „używam” do zwiększania pogody ducha, kiedy dużo piszę o „Czarnych lustrach” i innych mrocznych dziełach. Zawsze warto przeplatać to z czymś dobrym i dającym wielką nadzieję, bo skupiając się na samym złu, tylko tego złego wilka w sobie będziemy karmić, co po latach musi doprowadzić do spaczonego odbierania rzeczywistości. Nawet Neapol wydał na świat (prócz mafiosów) wielu świętych, zresztą kościołów tam co nie miara… To prawdziwa metafora świata, w którym żyjemy. Od nas zależy jaka będzie nasza postawa wobec tego, co przynosi życie. Zawsze! Niesamowite…

(więcej…)


3.01.17 RECENZJE: „Black Mirror” (sezon 4, odcinek „Hang the DJ”).

Żonglowanie gatunkami to jedna z najmocniejszych stron „Czarnego lustra”. Teraz miało być romantycznie… Czy jesteś ze swoją kobietą idealnie dobrany? „System” z odcinka o nazwie „Hang the DJ” ma pomóc światu w dobieraniu idealnych par, a „jego skuteczność to aż 99,8%”! Co jednak musi się wydarzyć, jakie dane system musi pobrać, by wiedzieć o Tobie tyle, by wyznaczyć Ci partnera na resztę życia? Musi wiedzieć wszystko i czasem potrzebuje na jedną obserwację 12 godzin, a czasem… aż 5 lat, podczas których musisz grać według jego reguł. Niby końcówka odcinka pozostawia w nas pewien optymizm, bo przecież wszystko działo się w innym świecie, w wirtualnej rzeczywistości, po to byśmy w tym prawdziwym świecie mieli łatwiej. Ale…

(więcej…)


1.01.18 RECENZJE: „Black Mirror” (sezon 4, odcinek: „Crocodile”).

Część problemów ukazanych w czterech sezonach „Czarnego lustra” ściągamy na siebie na własne życzenie. Mamy możliwość wyboru i wybieramy źle, korzystając z przynoszącego skutki uboczne urządzenia. To opowieści o naszej ułomności, krótkowzroczności. Ale są technologie, na których użycie nie będziemy mieli wpływu, bo są to np. technologie używane przez władzę, czasem podstawiane nam siłą zgodnie z prawem, lub terrorem podczas wojny! Trzeci odcinek „Black mirror 4”, a więc „Crocodile” opowiada o niepozornym urządzeniu – pamięciomacie. Policja, ale i firmy ubezpieczeniowe korzystają ze wspomnień swoich „klientów”, by potwierdzić ich zbrodnie, tudzież uzyskać pieniądze dla ofiary wypadku. A co gdy obie te sprawy, dobre i złe strony urządzenia, skrzyżują się ze sobą w jednym człowieku? Co w momencie, gdy nie będziemy mogli już niczego ukryć przed światem?

(więcej…)


31.12.17 RECENZJE: „Black Mirror” (sezon 4, odcinek: „Arkangel”).

Jako osoba pracująca z dziećmi, zastanawiałem się po tym odcinku czwartej serii „Czarnego lustra”, ilu z rodziców, których znam, gdyby mogło, wczepiłoby swojemu dziecku taki program jak „Arkangel”? Samotna matka gubi na chwilę dziecko na placu zabaw. Wpada w ogromne (przesadne?) poczucie winy i korzysta z bezpłatnej oferty (program jest dopiero wdrażany) systemu szpiegującego. Matka dostaje (od pełnej sloganów o bezpieczeństwie) firmy coś na zasadzie tableta ze specjalnym oprogramowaniem, na którym ogląda świat oczami córeczki, śledzi jej lokalizację na zasadzie GPSa, a także może… cenzurować obraz, gdy dziecko widzi coś w związku z czym odczuwa stres. Najpierw jest to szczekający pies, a potem… Najpierw dziewczynka jest mała, ale rośnie, a mama nie potrafi powstrzymać uzależnienia od wrzuconego na chwilę do szuflady „Arkangela”. Co ujrzy oczami eksperymentującej nastolatki…?

(więcej…)


30.12.17 RECENZJE: „Black Mirror” (sezon 4, odcinek: „USS Callister”).

E tam, czwarty sezon (premiera 29 grudnia 2017) – zrecenzuję go sobie w skrócie, za jednym razem, pomyślałem odpalając Netflix. Nie da się! Charlie Brooker i Anabel Jones nadal potrafią zszokować i porządnie dać do myślenia! A dlaczego powinniśmy się tym zainteresować? Pisałem nie raz, dlatego tylko w skrócie – zmagamy się z zagrożeniami współczesności, lub przyszłości – nie (tylko) z komuną… Fantastyka dotycząca postępu technicznego to bardzo ważne narzędzie refleksji. No właśnie – czy możemy już tylko o tym myśleć? Przecież próba zatrzymania postępu technicznego skończyć się może w domku w lesie, jak u Teda Kaczyńskiego. Czy tego chcemy? Przecież sam korzystam z komputera, ze smartfona… Nie za bardzo wiem jakbym miał zacząć z tym walczyć, mimo że dopiero co wspomniałem swoim czytelnikom – kolejny raz – że moi podopieczni wpatrzeni są w ekrany i gdy mają przed sobą grę, NIC innego się nie liczy. Szanuję i promuję „Black Mirror” (o dziwo – podobnie robi szereg tzw. celebrytów!), bo mówienie o tym, zwrócenie uwagi, wydaje się sensownym pomysłem na tu i teraz. No i – przede wszystkim – dobre wychowanie przez pełną rodzinę (jeśli to możliwe).

(więcej…)


29.12.17 „To, co wydaje ci się przeszkodą, tak naprawdę jest drogą”.

Śmianie się z przesadnisiów to jedno, ale sport to drugie. W święta nie ćwiczyłem, ale dziś i wczoraj już po staremu – dwa treningi, rano i wieczorem. Jak się chciało po tej przerwie! Trwała ona zaledwie pięć dni, ale każdy fanatyk sportów walki wie jak to sporo w naszych głowach. Siedzisz, lub leżysz i jesz (chyba, że masz pracę, w której sporo się ruszasz, lub udajesz się właśnie na aktywny wypoczynek…), czując jak się cofasz, jak forma spada (jeden ze skutków ubocznych sportowej choroby psychicznej). Jesteśmy w tym jednak, bo to kochamy, więc sami wracamy na salę, szczęśliwi, że znowu jest co przepoconego wrzucić do pralki. Forma spadła? Dopóki jesteś wszystko ma przyszłość. Zrobi się – tylko bądź.

(więcej…)


29.12.17 To jest dopiero radykalizm – tylko pomyśl…

Święta i po świętach. Szatan boi się rodzinnej atmosfery świąt, ogólnie boi się zdrowej rodziny i tego, gdy jesteśmy razem (bo w kupie siła – wiadomo). Trzeba zapierać się samego siebie i walczyć z tym co podsuwa, bo zbyt wiele można stracić żyjąc bez Boga. Nie warto ulec pokusie, chociaż świat jest (przez nas) tak skonstruowany, że momentami będzie bardzo ciężko. Ewangelia jest piękna, a wszystko inne może tylko chwilowo udawać radość wynikającą z jej głębokiego poznania. Trzeba to jednak najpierw poczuć, otworzyć serce – inaczej będzie to dla Was tylko pieprzenie nawiedzonego człowieka. Ja po prostu wiem, że co by się nie działo – będę wracał do Boga, bo jako jedyny daje mi stan pokoju i ogarniania rzeczywistości. Niestety często postępujemy według zasady „coś dla Boga, coś dla siebie” (z tego „jedynego – przecież – życia!”). Tak zaczyna się spadek w dół. Znam to, niestety… każdy praktykujący katol zna. Święty Paweł w swoich Listach jest jednak bezkompromisowy i daje nam z płaskiego w twarz.

(więcej…)


Strona 4 z 223« Pierwsza...23456...Ostatnia »